doll's diary

Far away

2012-02-05T15:27:00.000-08:00

Bir arada olacaksak, o yolunu bulur zaten.

Country house

2012-01-27T15:40:00.000-08:00

Başka bir yerde yaşayalım. Camlarla kaplı bir dağ evinde. Zaman olmasın, onun yerine bahçemizde kırılacak odunlar olsun. Hep içelim. Tatlı bir sarhoşlukla ormanda yürüyüşe çıkalım. Yüzümüz kızarana kadar sevişelim. Birimiz sosis almaya gittiğinde diğerimiz onu çok özlesin. Üstüne şarap döküp sosis kızartalım.

Aşkın oluşumu ve ölümü

2012-01-18T15:29:00.000-08:00

Karşılıklı oyunlarla başlar aşk. Hoşlanma ve tavlama. Eğer hala soğukkanlıysanız sorun yoktur. Fakat aklınıza da düşebilir. Yaptığı şeyleri sizin için yapıyor, paylaştığı şarkıları, sözleri size söylüyor diye düşünmek istersiniz. Hala aklınız devrede de olsa tıpkı kana yayılan virüs gibi yayılır bu düşünce aklınıza. Bu sözler kesin bana. Sonra hayal kurmaya, istemeye, bağlanmaya başlarsınız. Burada beklenti girer devreye. Sizinle daha çok ilgilenmelidir. Başkalarıyla daha az. Kıskançlık beklentinin karısıdır. Kıskançlık yakar, kurutur, nemsiz bırakır. Ve üzer. Herhangi bir umursamazlığında şok olursunuz. Umursadığında şekil. Duygu dünyanızı o belirler. Size sahip olur. Artık bağımlısınızdır. Bundan çıkamazsanız ona takılı kalırsınız. Pormantodaki asla giyilmeyen ve hep orda duran şapka gibi. Ya da duvarda asılı olan ve alışıp aşina olduğunuz tablo gibi. Rahatlamanın formülü onun ağzından sizle ilgili, size aşık olduğuna dair laflar almak yerine bırakmaktır. Vazgeçmektir. Başka şeyler uğraşmaktır. Başkalarıyla.

Amaçsızlık

2012-01-16T16:57:00.000-08:00

Hiçbir şey yapamamanın, hiçbir şey istememenin, hiçbir şeye heyecanlanmamanın nedeni, iskeleti. Sizler şanssız olduğunu iddia edenler! Henüz hayatta bir amaçsızlığınız yok. Hepinizin bir tanrısı, bir evi, bir ailesi, bir ordusu var. Hepinizin almak için para biriktirdiğiniz şeyleri var.

Loş oda

2012-01-16T16:46:00.000-08:00

Bir evim olursa, bir odası loş olacak. Orada ağlayıp dans edeceğim. Buzdolabımdaki içkileri orada tüketeceğim. Ayağımda beyaz topuklu ayakkabılar olacak. Ve orada sevişeceğim. Helena gibi. Yüksek belli iç çamaşırlarımla.

Snapper or sniper

2012-01-15T11:47:00.001-08:00

The love, the envy, the hate.

2012-01-15T09:54:00.000-08:00

Bana ben emperyalizmin kölesiyim dedi. Sen de emperyalizmsin.

Ben artık şarkı söyleyemiyorum

2012-01-15T09:52:00.001-08:00

Bu gri şehrin üstünde, kül rengiyim. Birbirimizin rengine çok yakınız yani. Dikkatli bakılınca fark ediliyorum. Gözleriniz seçebiliyor. Gri kış, kül rengi sigara.

Yok olmak

2012-01-15T07:02:00.000-08:00

Gece koskocaman bir gövdeyle uyuyup, sabah yatağının bomboş olması. Bütün bir gecenin sonunda kaybolmak. Ölmek değil ama. Böcek olmak da değil. Silinmek. Tamamen yok olmak. Ne büyük mutluluk olurdu!

Tanrı'yı görmek için nereye bakmalıyım?

2012-01-13T18:08:00.001-08:00

İçinizdeki acının çekilmesini, bir sabah uyandığınızda artık üzülmemeyi, o enerjiden çıkmayı canı gönülden diliyorsanız; belki hayatta hiçbir şey değil ama bir tek bu oluyor. Gerçekten oluyor. Çünkü çok üzüldüğünüz geceleriniz var. Bir tak etme de var yani. Sizi bunu istemeye zorlayan.

2012-01-10T14:52:00.001-08:00

Ben yolda öleceğim.

Kürk ve kırbaç

2012-01-09T16:37:00.000-08:00

İlişkilerde herkes birbirinin sadisti ve mazoşistidir. Çünkü kendi değerini bir başkası üzerinden elde etmeye çalışır herkes. Acı çektirmek, acı çektirilmek ilişkinin doğasını şekillendirir. Erkek kadının köpeği olur. Kadın erkeğin bu ilgisi karşısında onun efendisi gibi davranır. Acımasız efendisi. Ve aynı zamanda kadın da efendi arar. Kendisine kötü davranacak, sert bir erkek. Köle, karşısındaki ona şevkat gösterdiğinde rahatsız olur. Hayvani bir tutku vardır ilişkilerde. Değerli hissetmenin formülüdür tapınılmak. Tapınmak, hayran olmak, bağlı olmaksa acı verir ama özgüveni kırılan insan için kaçınılmazdır. Kendisini efendi atfeden herkesin bir kere de olsa köle olması gerekir. Kibir ve korku belki de ancak bu şekilde yenilir. Belki de gerçekten küfür edilip kırbaçlanmaktır hayat dersi.

Fauna

2012-01-09T16:36:00.001-08:00

Enginleri düşünürken, önümde enginleri görmek istiyorum.

2012-01-06T14:21:00.000-08:00

Ultra mega hiper depresyondayım, hayır ultra mega hiper karamsarım.

2012-01-06T14:08:00.001-08:00

İyi kötüyüm.

2012-01-06T14:07:00.001-08:00

Kendini meşgul et.

Bu gece çok sessiz

2012-01-06T13:48:00.000-08:00

Geceleri napıyorsun?
Düşünüyorum.
Neyi?
Var oluşu.

Hiç geçmeyen bir depresyonum var benim. Sebebi aşk değil. Bir evim olmadığı için de depresif değilim. Gecelere katlanamıyorum sadece. Geceleri çok düşünüyorum. Geceleri değil ama geceleri. Benim problemim hayatla. Kök sıkıntılarım var benim. Hiç geçmeyecek ve arada nüksedecek. Var oluşu sorguluyorum. Geceleri daha çok yapıyorum bunu. Nereye gidiyoruz? Sonsuzluk korkusu. Döngü korkusu. Hiç değişmeyen, değiştiremeyeceğim, öyle olduğu için öyle olan korkularım var benim. Güçlüyüm, cesurum, istediğim şeyleri yapıyorum, rahatım. Yine de dar, küçük, boğucu, sıkıcı durumlarla karşı karşıya geliyorum. Dar, küçük, boğucu, sıkıcı durumlarla baş edemiyorum. Kimseye anlatamıyorum. Hiçbir şeye inanmadığımı. Gerçekliğin ne olduğu konusunda çok değişken fikirlerim olduğunu. Gelecekten korktuğumu. Hiçbir düşünceye tutunamadığımı. Dine, tanrıya, astrolojiye, kalıplara. İnanç kalıplarına. Havada kalmanın ağırlığını yaşıyorum. Yalnızlık; düşüncede, evrende, hayatta yalnız olmak.

Gidişat

2012-01-03T16:02:00.000-08:00

Bütün duygularını dışarı kustuğunda o bin parçaya bölünüp ağlamak oluyor, bütün gün tek bir düşünceye takılmak. Avcumun içine göz kalemimle göz çizdim, oradan izliyorum seni. Mesafe iyidir. Unuturum kolay.

İstanbul'un ruhları

2012-01-03T11:21:00.000-08:00

Çok yalnızım. Hem özgürüm hem bağımlıyım. Hem güçlüyüm hem zayıfım. Hem bilgeyim hem aptalım.

İçine çekildiğim hayat

2012-01-01T15:42:00.000-08:00

Ve içinden çıktığım hayat. Oyundan çıktım.

Kimsenin kedisi

2012-01-01T13:39:00.000-08:00

Broke

2011-12-30T16:11:00.000-08:00

Hüzünlü, hayırsız, ağır, sessiz bir gece. Telefonlar cevapsız. Yüklü bir yalnızlık dalgası. Üç, dört, beş parçaya kıvrılarak ağlatan. Karnını tuta tuta. Elini hafifçe alnına götürerek. Kriz.

2011-12-30T16:10:00.001-08:00

Buruğum.

Hipnotize

2011-12-20T15:39:00.001-08:00

Toplu ayakkabıların sert ve hırçın sesi, Lady Million'ın salındıkça benden sonra bıraktığı koku, gözlerin üstlerine çekilen siyah kalem, maskara, parlak yeşil gözler, dekolte, mini etek, açık saçlar, savrulan açık saçlar, uzun tırnaklar, narin eller, kahkaha.

2011-12-17T07:56:00.000-08:00

- Serserisin.
- Bana serseri deyince nedense hoşuma gitti.

2011-12-15T12:09:00.000-08:00

Boğulmak

2011-12-15T10:30:00.000-08:00

Onsuz yapamam, onsuz yapamam, onsuz yapamam.

Karamsar günümdeyim. İçimde o bildiğim ama hiçbir zaman sevmediğim his var. Bildik ama sevmedik. Boya ya da tiner kokusu gibi. Başım çok ağrıdığında, uyuyamadığımda, regl olduğumda olamadığımda oluşur. Hiçbir şey komik değil. Hiçbir şey beni çekip çıkartamıyor. Dünyanın ilk hali gibi. Sular, ormanlar, otlanan hayvanlar. Önce gündüz sonra gece sonra tekrar gündüz gece gündüz gece... Durağan. Büyük bir sıkıntı. Işığın şiddeti büyük. Gözlerimi kısıyorum. Havanın yapmadan önceki gergin anı gibi. Bir türlü rahatlayamıyorum. Hiçbir şey eğlenceli değil. Ev sıcak ve boş. Salon karanlık. Her şey o kadar ağır ve acıklı ki, her an ağlayabilirim. Her şeyi yanlış anlıyorum. Yalnızım. Çok yalnızım. Çok çok yalnızım. Hava şöyle seyrediyor: Turuncu, gri, siyah. Ve ben griye yetiştim. Yapmacık olamayacak kadar neşesizim. Kendime eziyet ediyorum. Bu enerjiden çıkıp keyifli bir şeyler yaratabilirim değil mi? Yaratamıyorum. Durgunum. Durgun. Durdu. Hep böyle gidecek. Hep böyle olacak. Demir parmaklıklar. Ağırlıktan çıkamıyorum. Doğum ölüm. Hiçlik. Hiçiz. Anlamsız. İkna edilemiyorum. Ortada bir sorun yok. En çok da bu koyuyor zaten. Sebepsiz mutsuzum. Dünya üstüme geliyor. Daralıyorum. Dar. Dapdar. Mengene. Hareket alanım gittikçe küçülüyor. Derin derin nefesler alıyorum. Bir anda bambaşka, ışıl ışıl bir enerjiye geçemiyorum. Bir türlü geçemiyorum. Ormanlar, içi ağır kokan evler, boş sokaklar, cinayetler, savaş, yok oluş, her şey boş. Yalnızım.

Prost!

2011-12-15T08:30:00.000-08:00

2011-12-08T05:38:00.000-08:00

Kayıp çocuklar

2011-12-07T17:14:00.000-08:00

Kayıp anonslarında tüylerim diken diken olur. Bir çocuk ufacık bir şakayla bile mutlu olur. Masumiyetleri kıskanılır çocukların. Ve hükmetmek gaddarlaşır bazen konu bir çocuk olduğunda.

Streç

2011-12-06T15:57:00.000-08:00

Eğer yeterince susmayı başarabilirsen, kendi sesini bile duyabilirsin.

Yaldızlık

2011-12-06T15:52:00.000-08:00

Bazen en büyük korkunuzla şereflendirilirsiniz.

I put a spell on you

2011-12-06T05:25:00.001-08:00

İçsel leş

2011-12-01T17:57:00.000-08:00

Rahatsız hissettiğinde,
içinde seni rahatsız eden o duygu oluştuğunda,
o yıllarca arada oluşan,
o yalnızlık ve depresyon gibi,
o yanlış yaptığına
pişman olacağına dair gelen ani duygu.
Kimsesiz ve güvensiz hissettiren.
Hemen nefret edersin kendinden.
Yanlış yapıyorsundur.
Düzeltmen gerekir kendini.
Birileri der bunu.

2011-12-01T17:53:00.001-08:00

Hayat; para, itibar, güzellik üzerinden değil; salt varlığın üzerinden var olmaktır.

2011-12-01T17:47:00.000-08:00

Hayat, ellerinizle tutunuyorken ayaklarınızı hiçbir yere dayamadan havada asılı kalabilmektir.

Omuz, yastık ve direk

2011-12-01T08:32:00.001-08:00

İnsan uzaktan kumandalı bir alete benzer. Kumandasını alırsanız, onu kullanırsınız. Kumandasını almanızın yolu zaaflarından geçer. Ona zaaflarıyla yaklaşırsanız size teslim olur. Sizi kullandığına inanarak tabi. Aksi takdirde her şeyi fark eder ve bir bireye dönüşür. Güven duymaya ihtiyacı olmaz. İnsan kumandası oldukça güvendedir. Çünkü siz olmazsanız bir işe yaramaz. Yalnız kalır. Kendine tahammül edemez.

Yaşamak istediğim yer

2011-12-01T06:19:00.000-08:00

Vizyoner kumanda

2011-11-28T04:31:00.000-08:00

İç hesaplaşması olan insanları rahat bırakın. Yüzlerindeki donuk ifade o sırada kendileriyle konuşuyor olmalarından. Kapılarını boş bıraktıkları için savunmasızlar. Daha da allak bullak etmeyin onları. Oklarınıza karşı dirençsizler. Zarif olun.

Ne kadar kendilerine güvendiklerini sorguluyor onlar. Ne kadar başardıklarını. Bir şeyler inşa edip etmediklerini. Kocaman bir sıfırın hafifliğinde eziliyorlar. İdare ettiklerini görüyorlar. Tembellik ettiklerini. Kimlerin yanında, nerde mutlu olduklarını düşünüyorlar. Kimlerin yanında ve nerdeyse orda oluyorlar. Vakit kaybıysa bırakıyorlar. İyi hissetmemelerine saygı duyuyorlar. Saygı duyanlara saygı duyuyorlar. Kibar olanlara. Kendileri gibi. Kendilerini daha çok dinliyor onlar.

Yalnız kalıyorlar. Yalnız kalmaktan bu kadar korkarken. Gerçek oluyorlar. Ellerinde hiçbir şey yokken. Ve ellerinde daha önce fark etmediklerini görüyorlar. Daha çok seviyorlar. Daha az sevdirmeye çalışıyorlar. Kendi güçlerini fark ediyorlar. Kendi güçlerinin birazını bile fark etmediklerini fark ediyorlar. Bir toprağın üstüne yeniden bir şehir kurmak için. Enerji topluyor onlar.

Kendiyle mücadele edenlere karışmayın. Savaşları sürüyor onların.

Death XIII

2011-11-24T04:24:00.000-08:00

Only child and child at heart

2011-11-13T16:28:00.001-08:00

Elves live there

2011-11-13T16:22:00.000-08:00

Gözleri dolan birine bakanın gözleri dolar

2011-11-10T12:03:00.000-08:00

Ellerini beyaz duvarlara, Meryem'in eteklerine sürterek ağlayan adama tek yardım şaraptan gelir.

Sinsi

2011-11-09T17:17:00.000-08:00

Yaşadığın hayatın öteki boyutunda sarı bir ışık var. Ötekilerle birlikte yaşıyorsun. Aynı odada, ne onlar seni görüyor ne de sen onları. Bazen ötekiler sevdiklerin oluyor. Bir gün buluşmayı hayal ediyorsun. Aynı odada olduğunu bilmeden.

Göstermenin sorumsuzluğu

2011-11-08T19:04:00.000-08:00

Gösterdiğin kadar varsın. Gösterdiklerini filtrelemeden, gösterdiklerinin etkilerini tartmadan. Başkalarına gösterdiklerin üzerinden var olarak. İşte buna göstermenin sorumsuzluğu denir.

Wise

2011-11-08T18:47:00.000-08:00

Bilge der ki, "Yaşayan en bilgece söz 'farketmez' dir."

Real gentle knife

2011-11-08T17:46:00.000-08:00

İnsan iyi hissetmek istediğinde kendini yoğun bakımda hayal eder. O, yoğun bakımdadır ve tüm sevdikleri kapısında onu bekliyordur. Sonra sevdiklerine öldüğünü söyler doktor. Ve hepsi üzülür onu yeterince sevemedikleri için.

Feast

2011-11-08T17:27:00.000-08:00

Ego demirden bir Ortaçağ işkence aleti gibi. Ayaz, soğukta ayak parmaklarının buz kesmesi. Çok yüksek bir yerden kafa üstü çakılmak. Ego, gelmesini beklediğin kişinin o köşeden dönüp bir türlü gelmemesi gibi. Ego kendini dünyanın efendisi zannetmen, zırhların içinde at bindiğini görmen, tek ve özel olman. Seçilmiş kişi olman ego. Uzaylılar tarafından kaçırılma ihtimalin. Dünyayı kurtarma hayalin. Bir gün çok büyük adam olacak olman. Padişah olacak olman. Film yıldızı, rock yıldızı, deniz yıldızı. İzlediğin filmler, diziler; başına gelen mucizeler yüzünden ego. Dünyanın sen tarafında olman yüzünden. Kendi gözlerinden görüyor olman yüzünden. Bakmak yüzünden. Oysaki bir parçasın. Geldin ve gideceksin. Belki bekleyişin bitmeyecek ama sen biteceksin. Ot neyse sen osun. Balık neyse o. Sıradan ve değerli. Bazen tek bir araba kazasına bakıyorsun. Bazen üstüne basılmasına.

Kayboldu dediler, nerdesin?

2011-11-06T14:18:00.000-08:00

Bir ormanda boğazın yırtılana kadar bağırmak gibi en büyük acının vücuttan çıkması, bir yerini kese kese kanatmak. Ve kanser olmak acıdan, saçlarının bir gecede beyazlaması, her anlattığında ağlamak gibi. Hiç silinmemesi, asla son bulmaması. Acının en büyük hali sabahlara kadar siyah tavanla bakışmak. Başının ağrıdan çatlaması. Onun olduğu odanın boş kalması. Gözlerinle onu aramak kalabalıkta, kör kalmak. Artık kör yaşamak onu göremeyince. Acının en büyüğü ölmesi sevdiğinin, bir daha var olmaması, özlemek. Hiç inanmamak öldüğüne.

Terakyen (Saatler kılıcı gösterdiğinde)

2011-11-06T13:31:00.000-08:00

Yeryüzü tanrısı Dionysos ve yeraltı tanrısı Hades'in iki başı iki kolumun üstünde. Diyagram gibi duruyorum ama aslında çınarım. Ya da jonus. Ben aslında bir evren modeliyim. Yarım yukarda, yarım aşağıda. Dante'nin "İlahi Komedya"sındaki araf veya bir çemberin yarıçapıyım. Elmaya ve suya olan yakınlığımın, gömülü şeylere ve okültizme yakınlığımla bir ilişkisi var elbette. Akrep ve Terazi'yim. Pembeyi de siyahı da severim. Stark tahtında oturuyorum başımda çiçeklerden yapılma bir taçla. Acı çekiyorum, seviniyorum da. Ben neşe kaynağıyım. Sonbaharda çürümüş yeşile dönen, yazda açanım. Çürümeyi de seviyorum baharı da. Hayvanları, bitkileri, canavarları, ölümü. En çok da kanı. Cinneti, sempatiyi. Beni dans ederken görürseniz şaşırmayın. Pan'ı duymuşumdur. Ve ağlarken gitmek istiyorumdur. Yerin kat be kat altına. Kristal bir piramidin odalarına. Uçmak, düşmek, uçurumun kenarından düşmek. Soru sormak, sorulmak, vurulmak. Yalnız kalmak istiyorum. Ve hep insanlarla olmak. Aslında ben elimde asamla ve simsiyah cüppemle yürüyorum, yalınayak.

Well

2011-11-06T13:26:00.000-08:00

Hayalet kadın piyano çalıyor ve virüsler dans ediyor buz mavisi odaya sızan ay ışığında. Sevgilisinin nefesinden yayılan virüsler, hasta eden, yatağa düşüren. Az önce öpüştüğü sevgilisinin mor dudaklarından.

2011-10-31T06:29:00.000-07:00

Neden varız?

2011-10-23T13:15:00.000-07:00

Hiçbir var oluş felsefesi beni ikna etmiyor. Hepsinde bir açık, anlamsız bir parça var. Spinoza, Spiritüalizm, Nihilizm ve Natüralizm evet ama sanki hah işte bu dedikten sonra evet ama demek gibiler.

Sen öldün ve bu sen değilsin

2011-10-23T11:18:00.001-07:00

Elektrikler kesilince odamın duvarlarında gri kediler oynaşır. Münasebetsiz bir an bana onu hatırlatır. Hiçbir şey yok olmaz, her şey sonsuzluğa karışır.

Hold on, all misery gone!

2011-10-19T16:42:00.000-07:00

Uzun şapkalı şarlatanlar diyarı ve kesik kollu cüceler.

Paradetoks/ Kısır döngünü

2011-10-19T12:22:00.000-07:00

* En mükemmeli yapmaya çalışırken kendi yaptıklarının bir üst aşamasını hayal edip, yeterince mükemmel olmadıklarını fark etmen ve mükemmellik kaygısı gütmeyen yapılmışlıkları hiç mükemmel bulmaman; en mükemmeli yapma hayalinin kendi kendini yok etmesidir.

* Sevgilini çok sevip onunla sevgili olmak istemeyişin ve onunla sevgiliyken yaptıklarının samimiyetini yitirmesi, en iyisinin ayrılmak olduğuna karar verdiğin halde bir araya geldiğinizde onun seni çok sevdiğini görmen ve hala hayatında bir sevgili istemiyor olman; özgürlüğü özlemektir.

* İlgi mi, cinsellik mi, alışkanlık mı, para mı, mantık mı diye sorarken bir seçimsizlik içine düşmen zamana bırakmaktır.

* Eski düşünceye tutunup neden hiçbir şey eskisi gibi değil, ben eskiden böyle değildim diye düşünüyor, düşüncelerin içinde boğuluyor, her şeyi eskisi gibi yaşamaya kasıyor olman; yeninin tazeliğini ve farklı işleyişini kaçırmandır.

* Dışardan nasıl göründüğün üzerine kurduğun iki yüzlü dünyanda var oluşunu başkasının gözünden devam ettirmeye çalışman ve göstermeye olan ihtiyacın nesneleşmektir.

All the lazy dyks/dies

2011-10-13T16:58:00.000-07:00

"Daha sonra yeniden biraz denerim. Gelebileceğim yere kadar geldim. Kalan birkaç değerli anın tadını çıkarmaya çalışacağım." Taze bir başlangıç yerine çıkmazları seçen kederli bir bilge

Cadılar sürme çeker, gümüş takar.

2011-10-13T10:36:00.001-07:00

ve size ölmenin 41 yolunu gösterirler.

Incepsilon

2011-10-13T10:20:00.000-07:00

Kurtulamayacağın ve değiştiremeyeceğin bir şeyin içinde, çevresiyle zaten belli bir hayatı yaşarken, her şeyin rüya olduğunu kabul edersen keyif alabilirsin. Sanat, aşk, değer, aile sana keyif verecek. Ne kadar zorlarsan zorla, neye inanırsan inan başını hatırlamayacaksın. Sonu da pek farklı olmayacak. Öldüğünde uyanmayacaksın. Kendini öldürdüğünde belki. O da tekrar rüyaya uyanmazsan tabi. Çünkü rüya, rüyanın içindeki rüyadır. Uyumak sadece rüyanın bir benzeridir. Dolayısıyla inançlar, politika, ilişkiler seni kandırmıyor ya da seni kurtarmıyor çünkü zaten yoklar. Sen sadece gerçek olduklarına inanıp hayata tutunmaya çalışıyorsun. Oysaki gerçek olmadıklarını biliyorsun. Çünkü gerçek yoktur. Hayat sadece şimdi var. Bir an. Üzülmek ve sevinmek öğretilmiş tepkiler. Alt katmanlarda ve bulaşıcı. Tasarladığın, gerçek olmayan dünyada, yaratmanın tadını çıkar. İçinden baktığın bedenin sağlam kalana kadar.

Jen Yu'nun zarif uçuşu

2011-10-13T10:10:00.001-07:00

Dünyayı terkederken kavga çıkarmadan, süzülerek git.

Paralel boyut

2011-10-10T12:32:00.001-07:00

Sendrom/ Doppelgänger

2011-10-06T14:38:00.001-07:00

http://www.medicalassistantprograms.net/blog/20-strange-and-mysterious-medical-syndromes

Hayatta hayalet olmak

2011-10-02T17:05:00.000-07:00

25 önemli yazarın son sözleri

2011-10-02T13:40:00.000-07:00

http://www.stellasmagazine.com/25-famous-writers-and-their-last-words/

Doll tanımın taneleri

2011-09-28T17:36:00.000-07:00

* Tozlanmasın diye henüz kılıfından çıkarılmamış ve kılıfıyla da kullanılabilir kıvamdaki bir LCD ekran ya da uzaktan kumandayım. Gerçek yüzeyimi saklıyor ve koruyorum. Fakat bu beni daha iddiasız ve sıradan kılıyor.

* Ediz Hun seks furyası zamanında "karısını ve çocuklarını" alıp Norveç'e gitmiş, orda iyi bir eğitim görmüş. Bununla övünüp kendisini nasıl koruduğunu anlatıyor. Kazım Kartal'sa aynı dönem bakkala verecek parası olmadığı için kendisine yapılan seks filmi teklifini üzülerek kabul etmek zorunda kalmış hem de daha önce reddettiği adamları tekrar arayarak. Diyeceğim o ki; güzel, temiz, ahlaklı, başarılı olmaya zorlayan anlayışınızı götünüze sokun.

* Benim hayata dönüşüm her şeyden alınmış bir intikam gibi.

* Depresyon huzurlu ve umutsuz insanlar içindir. Huzurlu insanlar içindir çünkü insanların var olma amacı huzuru aramaktır, huzursuzlanmak yaşamalarını sağlar. Huzursuzlanarak yaşadıklarını hissederler. Arayışsa efsanevi ve törensel bişidir. Huzuru yakalamış insanlar için sebep kalmamıştır. Umut da "elbet bir gün"le insanı son güne taşır. Umutsuzsan son günü beklemezsin bile. Yapacak bir şey kalmamıştır.

* Politika ve din karşıtı olarak doğmanın psikolojik hastalıklarda bir karşılığı varsa ben oyum.

* Henüz ölmediğinizi nasıl anlarsınız? Sıkıldığınızda. Sıkılıyorsanız değişmeye hazırlanıyorsunuz demektir. Değişmek yaşamanın deri değiştirmiş halidir.

* Çocuklar doğa üstü yaratıkları, öteki boyutları görebilirler. Fakat büyüdükçe onlara görmemeleri öğretilir ve diğerleri gibi bakmaları aşılanır. Yani onların görme şeklini benimserler. Fantastik kültürü sevenler ve delilerse bir şeyler hatırlıyor. Ben uzaylılara inanmam ama lanet olsun bu bi uzay gemisi.

* Bir insan için söylenebilecek en kötü söz "Umarım hiçbir zaman mutlu olmazsın."dır.

* Milyonlarca düşünürün, filozofun, yazarın, insanın aklına gelebilecek bir cümledir: “Kafamın içinde yarattım seni galiba.”

* Bana ağlamanın ve ölmenin kötü bir şey olduğu ve bunların olduğu yerde üzülmem gerektiği öğretildi.

Ghost Writer

2011-06-08T17:38:00.000-07:00

DIE

2011-06-02T08:16:00.000-07:00

Döküntüler saçıntılar içinde dağınık, bırak!
Olsun, geçsin zaman.
Ne olacağını bilemeyen bir zaman.
Tersine, yaşlılıktan ergenliğe.
Dosdoğru değil, atlıkarınca.
Işıklı, keyfi belirsiz, ruhun aklına uymuş.
Eser kafasına zıplar, kayar, kaçar, üşür esince.

2011-05-19T15:50:00.001-07:00

Büyücüler beni ele geçirdi

2011-05-06T07:39:00.000-07:00

İnsanın rüyasında dolu dolu ağlaması komiktir,
uyanınca azalan neşesi dışında.
O biraz sallama çay gibidir,
bir tiryaki için
tatsız
ve günü idare edecek kararda.
Ciddiyeti diğer tüm yetiler gibi,
nereye koyacağını bilememesi,
acemiliktir insanın.
Meşguliyet,
mükemmelliyet,
mecburiyet,
izafiyet...
Oyun parkına dönen hayatının,
derinliğini/deliliğini yaşayamayan
patlayan kafa sendromlu
lacivert elbiseli kadının.
Ruhundan uzak,
uzakta ve soğuk.
İnsanın kolunu bile kıpırdatamaması sarkastiktir.
Bütün ışıkları yanıyorken odanın
ve yeterince ışık yokken odada
söndürmesi ışıkları üstüne.
Hayat sensörlüdür çünkü.
Bir nesne kadar yaşamaması ironiktir
ve yaşamaması
hayatta kalacak kıvamda.

Boşlukları yaşama sanatı

2011-02-23T17:41:00.000-08:00

"Hatta -birçoğunuz beni çok etkiledi- depresyon dediğiniz şeyin düzeyi bile yok olmaya başlıyor. Depresyon biraz da uyanışın doğal bir sonucudur çünkü siz bir boşluk yaratıyorsunuz. Değişimden geçtiğinizde, bir dolu karmaya sahip olup da bu yaşam yolunda sıkışmış o eski insan olmaktan çıkma işleminden, o simya işleminden geçerken bunu (o eski insan olmayı) salıverdiğiniz zaman, bir boşluk yaratılmış olur. Zihniniz bunu depresyon olarak yorumlar. Oysa değildir. Bir değişimdir. İçsel olarak derin düşünme zamanıdır. Muazzam bir arınma, salıverme zamanıdır ama siz bunun ötesine geçiyorsunuz. Ve aslında Dünya'daki hayatın tadını çıkarmaya başlayacaksınız ve neden olmasın? Neden olmasın?" Adamus Saint German

Hayatın bir süzgeç gibi boşluklardan oluştuğunu bilmeyenler, lavaboya düşen o bir tane spagetti için çok ağlarlar.

Hayatın boşlukları, "boş zamanlarında ne yapıyorsun?" sorusundaki boşlukla karıştırılmamalıdır. Boş, içinde hiçbir şey olmayandır dolayısıyla boşluk şeyleri kaplamaz şeylerin dışındadır, kendi kendinedir.

Dolduğunda haz veren tek boşluk vajina değildir, akışkan çikolatalı bisküvi de aynı işlevi görür.

Boşlukta olan insan hayatın ona bir fırsat sunduğunu fark ederse, yaratıcılığını kullanır ve hayatı kendi tuzağına düşürür. Çünkü hayat, boşlukta etkisizdir. Boşluk tamamen size özel bir alandır.

Kendini avutan insan, güzel insandır.

Motto basittir: "Sıkılmama asla izin vermem."

Eğlenmek, balonlu ambalaj kağıdını patlatmak gibidir. Balonlar patladıkça boşluklar dolar.

Boşluktan çıkmanın iki yolu vardır: 1. Sanat yapmak. 2. Astronot olmak. Her ikisi de içinde bulunduğunuz durumla dalga geçmenizi sağlar.

Dostlar, aşk, uyuşturucu, alkol, hız, yemek ve para doluluktur. Yüksek oranda doluluk boşluk yaratır.

Boş adam diye tabir edilen adam, muhtemelen bir işe yaramanın doluluk olduğunu düşünen boş kafaların işine gelmeyen adamdır. Boş kafa boş adamda bulunmaz.

Hayatın sürekli aktığını iddia edenlerin aksine, hayat bazen boşluklarda durur.

Sonsuzluk boşluktur. Boşluk sonsuzdur. Ve hepsi soru işaretine çıkar. Soru işareti aklın devreye girdiğinin işaretidir.

Boşluğu "neden"lerle doldurmak, anlamsızlığa cevap aramaktır.

Nerde hayata bağlı bir insan görürseniz, onun yaşamaktan korktuğunu bilin. Korkmuyor taklidi yaparak. Hiç ölmeyeceğini sanarak, hayatın durduğu yerde durmadığını iddia ederek, hayatın her anını dolu dolu yaşamaya çabalayarak.

İroni şu ki, hayatın her anı dolu dolu yaşanmaz. Bazı anları bomboştur, sessizdir, hiçtir, hiçbir şey, tık bile yok.

Tamam "boşlukları doldurun" ama şıkları kullanarak değil.

Boşluğa düşülmez. Teknik olarak düşüldüğünde temas edilen yer boşluk olamaz.

Boşluk tanımlanamaz. Arkadaşlarınızla paylaşmayın. Paylaşmak boşluğu maskeler.

Umutsuzluk ve amaçsızlık boşluk değildir, ruhunuzun kafanızın içinde yaptığı kürtaj işlemidir.

En büyük boşluk uzaydır. Uzay kadar sevin.

En küçük boşluk zamandır. Yerleşemezsiniz.

En orta boşluk şimdidir. Alaturka bir tuvaletin deliği gibi.

Sem

2011-02-23T16:48:00.000-08:00

Sem bir kozmozdur.

"Biz seninle iki çarpışmayız sevgilim. İki gezegenin buluşmasıyız. Yeryüzünde iki çığlık, eninde sonunda beklenen kozmik birleşme. Hesabımız sadece göklere."

Hayatta bazı şeyler aniden olur.
Bir filmin en olmayacak sahnesinde gözlerinin yanması.
Görünmez bir iğnenin canını yakması.
çantanı karıştırırken.
Sabahın ilk saatlerinde keskin bir mide ağrısı
aniden uyandırır insanı.
Ve siyahtan kızıla
bir yastığın yumuşak yerinde
-sabahtı ve karışmıştı saçları birbirine-
iki insanın karşılaşması aniden olur.
Aniden parlar yıldızlar ve aniden batar güneş etine.
Bir daha ayrılamayacaklarına karar vermeleri de
aniden başlar.
Aniden ayrılamazlar birbirlerinden.
Hala gözlerime bakıyormuşsun gibi.
Turuncu bir koku.
Altı yıllık bir macera.
Altı üstü bir bekleyiş,
hayat odasında.
-Bir dilim mandalina soymuştu bana ve sıcaktı
karamel teninde iyileştirdi beni-
Elinden tutup da
gitmeye
aniden karar verirsin.
Hayatta bazı şeyler böyle olur çünkü.
Aniden,
Yiyorsa gel.
yiyorsa
gidersin.

Ve hayatta bazı şeyler serseri olur.
Bazı adamlar fırtınadır esti mi.
Saçları ensesinde,
gözleri durmaz hiç yerinde
kızgın, kibirli ve siyah.
Seni en çok seven.
Sokakta en çok gezen,
dövüşen kuru bir öfkeyle.
sevişen kurutana dek tenini.
aşkın nemlendirici etkisi
bir öpücüğün ıslak ucunda.
Dikkafalıdır serseri adamlar
sanatçıdır
ve annelerini severler.
Mürekkepli elleriyle öperler sevgililerinin kasıklarını
ve şarkılar söylerler dudaklarından içeri.
Kupkuru bir öfkeyle
Yapma desen
bi desen
yapmaz belki de
senin için.
Söyle o zaman.
Hadi
söyle.

Çember

2010-10-30T07:34:00.000-07:00

Şeytanı gördüm

2010-10-20T04:43:00.000-07:00

Bak sana durumu izah edeyim.
"- Of ya nasıl bok gibiyim.
- Ben de.
- Oğlum öyle ahım şahım bir derdim de yok ama böyle sıkıntılar, dalgalanmalar, paranoya, korku, tedirginlik.
- Kızın sevgilisi varmış.
- Aşk ihtimali bitince nasıl için kararıyor demi? Aşklayken nasıl kral kraliçesin? Anlıyorum seni şu an.
- Sevgilisi var ama aşk ihtimali halen var. İşin boktan tarafı bu. Kızınki tipik uzun ilişki, anne modu. Heyecanı bende buluyor. Bu iş boka sarmaya doğru gidiyor. Kontrolsüz bir an kollanıyor sadece şu an.
- Resmen bu şarkının içinde kaybolmak istedim şu an, kendi zamanına götürsün beni.
- Götürür. Beni de götürsün. Bir daha da geri getirmesin. Artık yoruldum olan her şeyden. Enerji harcamaktan. Konuşmadan anlasınlar beni.
- İlişki istemiyorsun ama sen, çok eşlisin. Ama bak buraya dikkat, içinde kezban var senin de. Böyle bağlanan, hayal kuran, karşındaki senin olsun isteyen. İşin bu kısmı o oyunbazlığını falan bozuyor. Dengeni sarsıyor. Kendini sevmiyorsun. İstenmez hissediyorsun ve beraberinde paranoyaklaşıyorsun.
- O zaman bir karar mı vermeli? Çok eşli ruhlu devam mı etmeli yola sadece? Belki de bana mutluluğu bu getirecek?
- O eğlenceli ve hafif, diğeri ağır. Bence zaten böyle bi seçim yapamazsın çünkü o gelir bulur seni. Ama sen gülüp rahat tepki verebilirsin buna. Hayatın iki yüzlülüğü bu. Sen de ayak uydur buna. Mesela şimdi kezban olan devrede. O zaman sen de onu yaşa ama içine alma sadece hafiften gül ve geç. Pavarotti böyle günler için var."

Kabul

2010-09-20T05:34:00.000-07:00

Penceresiz bir odaya koymuşlardı beni.
Her yerde huzur vardı, alışık olmadığım gibi.
Sessizliği düşündüm, sessizliğin düşünülemeyeceğini fark edene kadar.
Sessizlik düşünülemezdi, geçmiş ya da gelecek düşünülebilirdi ama
sessizlik belli bir saygıyı hakediyordu.
Çok duramadım o odada.
İstanbul'un bütün acılarını çekmiştim çünkü ben.
Sabahları karın ağrısıyla uyanmıştım
ve aniden aklıma gelen, uyku sevmeyen düşüncelerle.
Kalbimin üstünde bir kaya var demişti bir Kore filminde adamın biri
çözümü olmayan bir iç sıkıntısını tarif ederken.
Sıkıntısını dindirmek için, sıkıntı veren şeye dönüşen.
Öğlenleri hiçlik duygusu, öğleyi biraz geçe belirsizlik korkusu
tam da öğretildiği, büyütüldüğü gibi benle.
Akşamları yalnızlık hissiyle uyumaya alışmıştım.
Kaç bin defa?
Bir binanın tepesine çıkartıp beni
aşağı baktıracak kadar.
Çünkü nsanları intihara sürükleyen şey hayatlarından çıkamamalarıdır.
Zannederler ki atladıklarında çıkacaklardır,
ineceklerinden habersiz bir beton parçasına.
Kaç bin defa?
Eğer içerdeyseniz pencereli bir odada,
içerisiyle dışarısı arasındaki farkı
fark ettirecek kadar
cezalandırıldığını düşünen insanlara özgü bir kendine acımayla.

Aklıma getirdiğimde yeniden unutmak istediğim,
unutmak için kontrol edildiğim düşüncelerim olmuştu benim.
İsteklerimin beni sonuçsuzluğa götürüşünü izlemiştim.
Sonuçsuzluğa varılamazdı, her şeyin bir sonu vardı çünkü.
Sonuçsuzluk parçalardı.
Kollarını, kalbinin olduğu yeri parçalayan insanlar gibi.
İnsanları parçalayan insanlar gibi.
Kabul edip o enerjilerden çıkmak için çok uğraşmıştım.
Her kabul bir şarkıyla başlar.
Her şeyin bir anda olup bitmesi gerektiğini
aslında bu kadar kolay olduğunu
bir yerde okumuştum.
Çok haklı sebeplerim vardı benim
okuduklarımı dinlememek için.

Bir tek ben değilsem, kendim için
artık ben
rahat değilim.

Seni seviyorum da seni sevmeyi eskisi kadar sevemiyorum...

2010-05-19T13:17:00.000-07:00

Bu yazı kafası tamamen karışmış olan bir insanın elinden çıkmadır. Eğer biraz umudunuz varsa okumayınız.

Senden etkilenmemeyi istiyorum. Sokakta yürüyen sade insan gibi gelmelisin bana. Baktığımda dikkatimi çekmemelisin.

Etkilenmemeye çalışmak etkilenmektir.

İstemiyor taklidi yapıyorsun. Yani sadece istememeyi kopya ediyorsun.

Bizim senle dilimiz tehlikeli. Seninle konuştuğumda kelimelerimi sevmiyorum, seninleyken kendimi sevmiyorum.

Birileri bir yerde fal baksa ve sonsuza dek mutlu olacağımız çıksa. Sonsuza dek mutlu olmak gerçek olsa.

"Seninle evleneceğiz biz, bunlar sadece dar alanda kısa paslaşmalar."

Sonumuz küfür ve heyecan ölüsü.

Balıkçılar yakaladıkları balığı hemen çekip almazlarmış; balık mücadele eder, savaşır sonra yakalayamazlar diye. Bırakır, çeker, çeker, bırakırlarmış. Ta ki balık sersemleyene kadar. Beni yenmenin yolu beni tutup tutup bırakmandı. Yaptın, yapıyorsun.

Bunu ben de istiyorum, aynısını. Beni tut ve bırak istiyorum. Beni bırakma diye tutunuyorum. Serbest bıraksam, gerek olmasa.

Birbirimizi beslerken çok cimriyiz. Kötülükte birinci.

Kafam çok karışık ve fazla pişmiş et gibi dağılıyorum. Mahrumiyet bölgesindeyim. Fakru zaruret içindeyim. Benden "hayır" yok. Keşke olsa, hayır desem.

Ben; ruhunun kafasına vuruşlarını bir ses duydun mu ilgisizliğiyle karşılarken acıyla kendine gelenlerdenim. Ben sakinleştiremediklerinizdenim.

Bana bir çimdik at... tın... ger... çek... miş.

Sinir krizine ne iyi gelir? Bir bardak morfin ve iki şeker lütfen.

Ben mükemmelleştiremediklerinizdenim.

Ben Albert Camus'nun uyumsuzuyum. Senle ben iki uyumsuz yani olmaz, senle ben olmuyoruz. Kuantum açısından değil tabi. Tamamen lineer evren bazında.

Bakarız. Yarım tatmin. Keyfe keder. Zorlarsan belki.

Bizim sorunumuz benim güvenle başımı senin omzuna koyup yanında uzanamamamdı, bu yeterince makul mü?

Bizim sebebimiz benim şehvetle senin yanına uzandığımda uyuyamamamızdı, bu yeterince makul.

Beni yakalayıp kusurlarımı yüzüme vurdun. Tutup fırlattın. Üstüme çıkıp zıpladın. Kum torbasıyla şişme bebek arasında bir yer.

Buz suyun katı halidir. Katiyetle.

Kimisinin aramızdaki sevgi bitti, kimisinin de heyecan yok dediği şey aslında sedece pörsümüş bir meyve tanımıdır. Tazeliği gitmiştir bu.

Aramızda tıkanmış bir enerji var. Lavabo açacağının spiritüel karşılığı lazım bize. Spiritüel lavabo açacağı.

Bir kadın arıyorsun bulduğun kadınlarda. Ben bu sahnenin içinde yokum. İhtimal bile yok.

Haklısın ben de olsam benden uzak dururum. Tehlikeli. Erkek yiyen dev am.

Alttan almıyorum üstüme gelme.

Travman varsa haklısındır. Bir otel odasında bırakılmışsan haklısındır. Öldürmeyen travma güçleştirir.

Bana kötü davrandın. Kinim kiniğimdir.

O kadınları ancak seninleyken kıskanıyorum, tek başlarınayken değil, kendi olduklarında değil, siz olduğunuzda.

Seninle yapamadıklarımı özlüyorum. Seninle yapamadıklarımı yaptığını gördüğümde seninle yapamadıklarımı daha çok özlüyorum.

Ama "öyle bir dünya yok."

27 Haziran 2010 ve 11 Ağustos 2010. Aşk ve parkelerin üstüne yatıp ağlamak.

İyileşiyorum. Tedaviye tepki vermeye başladım.

Bambaşka bir aura yarattım etrafımda.

Yeniden y'akın?

Bir dirhem et bin ayıp örter derler ama bir mesaj örtmüyor binlerce ayıbını.

Ellerimi iki yana açarak tamamen bitti diyorum herkese, aromalı drama.

Özellikle kibarım sana karşı, kibarlığım Moliere'in oyunlarındaki gibi.

Kibar olmaya çalışmak 3 k'yi bastırmaktır: Kabalık, kötülük, kin.

Her şey yolunda, herkes iyi sahteliği.

Alkolün bilinçaltıyla imtihanı.

3 k'den de büyük alkol vardır: Kontrol, konuşmak, kalp.

Neyse ki bitti, bu burdaki son ileti, illetti bitti.

Ziyan

2010-05-12T07:41:00.000-07:00

Benim hiçbir zaman ülkemin sevgili Peter Pan'ı,
gözlerini boşluğa dikip de iç çektiğinde,
güldüysem katıla katıla
bil ki, kalbimin buz gibi bir biraya olan yakınlığından değildi bu.
Buz gibi bir bira, sen kucağıma uzanıyorken kusursuzdu
ve elimi tutarak yürüyorken sıcağın altında.

Evet, çalım sata sata yaklaşırdım en kalabalık vapurla sana
sen tek ve yalnız iskelede
beni beklerdin.
Kimbilir?
Hangi biri bilebilir?
Belki de heyecanla.
En sevmediğim filmlerin, en klişe sahnelerini andırırdı buluşmamız.
Yine de geçerdi her şey
bir sarsılışta.

Beni hazinelerinle karşılardın,
sözlerinle, "sen yalansın" derken bile
istediğin,
asla sahip olamayacağın,
o da ayda yılda bir kere...
Sana göre uçmak, dalmak alelade.
Bana göre her şey bir deneme.
Senin enerjin benim karanlığımla
asla olamayacak bir birleşme.

Her çocuğun gizli bir arkadaşı vardır ya,
benim gizli arkadaşımdın/ aşkımdın.
Mürekkep gibi bir ormanda,
insansız bir plajda
on yıl önce boşaltılmış bir hastanenin
kirli balkonunda.
Hep saklı, hep gizli
hep uzakta, imkansızlıklar içinde.
Mesela o lekeli yatağın üstünde
martılar uçuyorken tepemizde
dinlediğimiz her melodide
geceyi ederdik.
Bizim enerjimiz akşamın karanlığıyla
titreten
korkusuz
uyumlu
asla olmayacak bir uyumsuzluk.

Benim gizli maceram bu kadardı işte.

Sakın...

2010-04-05T00:13:00.001-07:00

Çekip giderken kendimi tanıyamadım.
Sen tahmin bile edemezsin
Düşünemezsin bile
ama bazı ağır Pazar'lar var
Sanki birinin dünyadan ayrılması
ya da başka bir şeye dönüşmek isteyen birinin çaresizliği
çıkamazsın bedeninden,
her şey aynı kalırken...
Yapılacak bir şey yok, gidilecek hiçbir yer yok
değişen bir şey yok.
İkimiz de kaybettik aslında
Ben,
çekip giderken
Sen,
bitirirken karşılamaktan korktuklarının yüküyle
bezgin, istekli, aç, sersemlemiş, karışık
elindeki bir şişe Jack Daniels'ı,
uzanırken yılgın, bir mindere
kendini tanıyamadın
izin verirken
dürtülerin, sarhoşluğun, yarınsızlığın üstüne oturmasına,
boynunu, dudaklarını öpmesine
onun boynunu, dudaklarını öpmeye
öpmeye,
ve ölmeye...
kalırsam ben de ölürdüm
simsiyah, görünmez bir çizgi çektim ellerinin belime dolandığı yere
aramıza mesafeler koydum sözlerimle
sana esir olmadım
sözlere esir oldum ben
ittim seni
gittim ben...

İkimiz de kaybettik aslında...
istemesen de,
kaçsan da,
sorumluluğundan
lüzumundan
gururundan
gözümün önünde
bak efendiyim, sakinim ben yine
gözlerimi yakabilirim, ölebilirim burada
gözyaşları taze kül kokusu
ellerim iki ince is tabakası
yanaklarımda yanıklar
yine de geldin yanıma
gidecekken sana bakmadan
bana bakmadan sen
gelmeseydin keşke
gelmeseydin giderdim
seni geçip gittim ben...

Gözlerin telefonumda, sözlerin, gülümseyişin.
Nasıl cürret edebilirsin?
Dünyanın en huzurlu sabahlarından biri değil bu
en huzurlu zamanlarımızdan biri değil
senin istediğin
huzur değil
Bir tokat attım da gittim farz et
ben öyle biri değilim atsaydım
kalmazdım
sende olmazdım hala
fark et
fark-et-mez...
bitti
gittim ben...

Tutkun muyum?
Hala?
sessiz, garip, genzimde sert bir acıyla
verecek bir cevabım yok sana
her cevap başka bir sorumluluk
her cevap bir bağ, zincir, giyotin, boşluk.
özlesem de
dostlarım teselli ediyor beni
kanyaklı kahveyle.
Alelade sevsen,
tekmişim gibi sevişsen de
kayboluşuna dumanların arasından,
dönemeyeceğim için ağlıyorum
sana ağlıyorum öylece...
Uzaklara gidecekken
uzaklarına düştüm ben
kendimi zorlayıp da
uzaklaşarak
gittim ben...

Kalbinden öptüklerim ayrı,
sen ayrı
her yerde seni görmek ağır gelmeyecek
günün birinde.
Bekle desen
gitmezdim belki de...

Durma yoksa ölürsün!

2010-01-03T11:23:00.001-08:00

Güç dediğin insanın en çok yara alacağı saldırılara karşı, bunların en çok yara alacağı saldırılar olduklarını bilmenin gayrıciddiyetiyle gülümsemesi; sonra da yara almaktan korkmamasıdır. Yara alınca ölmezsin çünkü. Ölüme yaklaşırsın. Peki, ölmekten korkarak, her gün daha çok ölmez misin zaten? Güç dediğin ölüme de gülümsemektir o zaman. Aslında korkunca da ölmezsin. Tüm bunlar sensin işte daha ne? Sensin ve sen olduğun için sen, senden başkasına sorumlu değilsin. Sen olduğun için, seni senden başkası yargılayamaz. Yargılarsa ne olur? İzin vermiş olursun. Yargılasın ama sen gülümse işte. Kızıyorsan da kız. İkisi de gülümsemek aslında. Güç dediğin hayatı yaşamaktır. Yaşamak ve her kim olmayı istiyor ve seçiyorsan o şekilde davranmak. Açık olmak çok zor. Çünkü kırılmak, değersizleşmek, istenmemek vardır ya işin ucunda. Vardır ama hiçbiri senin var oluşundan daha gerçek değildir. Vardır diyorsam senden bahsediyorum aslında. Sen varsın. Onların belirlediği ve belirttiği sen değil, kendinden sen. Kendinden değerli. Sorgulansa da değerli, hoş görülmese de değerli. Kim senden daha iyi ki? Kimmiş bu tüm zamanların en iyisi? Güç dediğin ciddiye almamaktır övgüyü ve yergiyi. Ciddiye almamak demek gülümsemek demek. Dalga geçmek ciddiye almamak demek. Bunun da üstünde gülümsemek, her şeyle birim demek. Çıplakken kollarını iki yana açıp bağırdığında ve ben burdayım, ben benim dediğinde hayat da seni duyuyor nasılsa. Bir oluyorsun hayatla. Güç dediğin kendini, kendinden en nefret ettiğin anda bile sevebilmektir. Güç dediğin gücü alıp yere sermektir.

Lomo

2009-12-08T05:20:00.000-08:00

Bulutlar yaklaşıyor
benim adını bile bilmediğim batılardan
senin adımını bile atmadığın doğulara
her şey sarı ve tembel olmak zorunda değil
sarının siyaha bir türlü dönüşemediği
çürük yeşiller de var
caddeler, İstanbul semtleri, gözlerimin uykulu rengi mesela.
Bu bulutlar yağmur dökmeyecek
aramızda kalsın
senle beni yanık ekmek tadında bulutlar ayırsın
olacak iş mi?
Polca bir şarkının peşinden
bunca zaman geçti hala
içimde sıvımayan bulutlar
ıslanmayan kırlar
var olmayan sağnaklar
içime sığmayan akşamlar var.

Pembe gökyüzünden saçlarımın diplerine doğru
yağan karlar var
sisli ayva sarısı bir ışıktan süzülen
eski siyah kabanımın üstüne reçel gibi sürülen.
O da durmuyor ki yerinde
eridiğinde
ıslatan, ağırlaştıran, tam bir uyku hayatı
çünkü top top, puf puf, çok fazla yatak gibi
üstüne uzanıyorsam karla kaplı kumların
sıcak bir şeyler ört istiyorumdur üstüme
uzanıyorsam,
örtün benimle.
Ya da koşalım mı sahilde?
güneş henüz gri bir mercek iziyken ve kuşlar karar vermemişken uçmaya
sadece ellerimiz ve burnumuzun ucu kırmızı
onun dışında hava hep soğuk
ve aşık olduğumuz renginde
sıcak bir şeyler hakkında konuşalım
mesela battaniye.
Sana Sigur Ros'tan bahsediyorum
kardaki martı ayaklarından
boş cankurtaran direklerinden
üşüyen kedilerin tembelliğinden
denizin isteksizliğinden.
her şey boz, her şey
Olsen Olsen...

Ay

2009-10-19T14:54:00.000-07:00

Islak, buruk, hissiz, mide bulandırıcı, gri, komik ve soğuk...
Sakinliğini zorluyor kalbimin aniden öfkelenen bir şimşekten de fazla, daha fazla!
Sessizliği kırıp geçiyor, kırıldığında o sessizlik, gürültüye dönüşüyor etrafta devrilen vazolar, tablolar, ayaklı saatler...
Izdırap, sabaha karşı odanın içine zorla girmeye çalışan tatsız bir ışık ya da gece bir türlü ayık kalmaya izin vermeyen ağırlık, gözleri kapanırken gecenin.
Zamanı sevmiyorum başında beklerken.

Tek bir kelimeyi hatırlıyorum, yaşıyorum, soluyorum, soyuluyorum, susuyorum...

Doğanın El(f) Kitabı

2009-08-14T03:58:00.000-07:00

Deprem tarifi: Bir keresinde odamın içine kocaman bir boğa girdi. Boynuzlarını ileri geri salladı ve her şeyi yerle bir etti. Yatağımı sırtına alıp savurdu. Çok korktum!

Gece ve gündüz tarifi: Bir tabak şekerli hamuru fırına koydum. Hamur yavaş yavaş turunculaşmaya başladı ve en sonunda kabarık, tupturuncu oldu. Üstünü bir bardak çikolatayla sıvadım ve hindistan ceviziyle süsleyip servis yaptım.

Deniz tarifi: Endonezyalı kadınların başında; billur, parlak, turkuaz Jakarta kumaşlar var. Saçlarında gözleri yeşil, mavi, kahverengi tokalar.

Kader tarifi: Avucun içindeyken sıkılmaması gereken, yoksa buruşan ve küre şeklinde olduğu için bir daha asla düzeltilemeyen bir şey varsa o da ping pong topudur.

Ay tarifi: Dolunay: Suda eritilen asprin, Ay yüzeyindeki kraterler: Ponza taşı, Ay rengi: Rakı balık, Ay tutulması: Ayrılık, Yeni Ay: Doğum

Kedi tarifi: Yüzüme pudra sürmek için aldığım, üstünde pembe kurdela olan pufları makyaj sepetimin içine koydum. Bütün gün orada uyuyorlar.

Kuş tarifi: Gözlerimi açıp kapadığımda küçük halkalar görüyorum. Buğulu, iğne deliği kadar halkalar...

Geyik tarifi: Akasya ağaçlarının dore dalları arasından pamuk polenler dökülüyor her rüzgar esişinde.

Kuzu tarifi: Karla kaplı patika.

Güneş tarifi: Ev oturmalarında mandalinalı jöleler yapar anneanneler. Küçük kız çocukları gülümseyerek baksınlar diye masada; bütün keklerin, kurabiyelerin, böreklerin ortasına koyarlar tabakları. Sabırsız, celi ve ısıcak.

Kuyruklu yıldız tarifi: Masal kitaplarındaki uzun siyah saçlı kız.

Hecate (Bir Yaz Günü Saadeti)

2009-06-26T10:47:00.000-07:00

Soğan kabuğu saçlı kadın
odasının duvarlarına yazılar yazmıştı
parmaklarını bir kutu siyah boyaya batırıp yazdığından
kalın simsiyah yazılardı,
yeşil duvarlarında
Arap hatlarına benzeyen.
Bilhassa kelimeleri seviyordu
hızlı ve pratik oldukları için.
Kelimeler; hızlı, pratik ve derindi.
Kelimeler hilesizdi.
Onlardan da çok sevdiği
çizimleri vardı
hepsi ona benzeyen,
Frida Kahlo'nun oto portreleri gibi
korseler, hastaneler ve doktorları düşündüren
ve bir yatağın tavanındaki aynayı.

Büsbütün kanepesine uzanır
Venüs bedenini sergilerdi;
küçük oval penceresinden yüzüne,
öğle ışığı süzülürken doğan.
İçkisini yudumlardı
ince cam bardakta sakız rakısı
Virginia Slims olduğu halde
ince parmaklarında.
Tek omzu düşmüş eski bir t-shirt'ü
elbise gibi giyip üstüne
heyhat, bacaklarını açıkta bırakan
derin bir pervasızlık içinde.

Janus'un yüzlerine mütenazır;
bir Flamenko dansçısı kadar ateşli
güzel bir kadın kadar mesafeli oluverir
ramak kaldığında
gecenin yarısına.
Benzerdi aslında
tam da öğle vakti gelmeden yenen
bir dilim soğuk limonlu parfe
evinin küçük balkonunda.

Yeşilbağa gözlü kadın
süslemeyi severdi arka bahçesini
mumlar, çiçekler ve örtülerle.
Minderlerin üstünde, kırmızı şarkılar eşliğinde
'Bloodstone'
veyahut eski bir pikaptan
Macar şiveli Yonderboi
sinirli erkek sesi, tango, aşk, aşk kederli.
Saçlarında flörtçü rüzgarlar, oynaşlar
önünde uçuşan kağıtlar, evlerden gelen kahkahalar...
Yazmak müstesna
aklına gelen her şeyi
deliler gibi...

Düşsel Varlıklar Kitabı'nın altın sarısı yapraklarında
gece yürüyüşleri
uzak ülkeleri hayal ederdi
denizleri, serçeleri
İspanya'daki Endülüs gecelerini
Ta ki;
okumaktan değil de,
yüzmekten yorulduğunda
en güzel yer
ağaçların altı
susup yaprakları dinleme zamanı.

Böyle böyle uykuya dalardı
serin, sessizzz
karnı acıkan kedisinden
habersiz.

Amantes Sunt Amentes

2009-05-25T08:48:00.000-07:00

Hapishanede duvarlarına sevdiği kadının fotoğraflarını yapıştıran Bertrand Cantat adında bir adamın not defterinden:

"Sevgilim, derler ki bütün ölü kızlar oyuncak bebeklere benzermiş. İki yana düşmüş çıplak beyaz kolları, kanı çekilmiş kaskatı elleriyle. Çürüyüp bir ağaca dönüşmenin en kestirme yolu, talaşla doldurulup bekletilmekmiş ne de olsa. Ne kadar ifadesiz olsa da kocaman gözleri; ruhlarının aynası değil, duvarlarıymış öldükten sonra onlar. Sadece bakmak, hiç ayrıcalık göstermeden, sadece bakmak için, alalade birine bakar gibi... İşte sevgilim, beni içinde bulunduğum deliliğe iten de bu oldu! Bir bez parçasından alınacak hazla eşdeğerdi, aralık dudaklarını öpmenin hazzı. Bu saatten sonra yeni hiçbir kelime için yer kalmamıştı onlarda. Bir nekrofilinin Marianne'si olabilirlerdi pek tabi, karşılık vermeseler de sevdiklerine. Ama yetmedi! Soğukluğu değil, ılıklığıydı istediğim bedeninin. Gözlerin bana heyecanla baksın istedim. Kapılara, pencerelere vurup hoyratça silkelemek, suya batırıp boğmaya çalışmak nafileydi! Hiçbir şey hissetmedin! Ve anladım ki, oyuncak bebekler sadece sevilmek için öldürülmüş kızlardı. Bakışlarından yalnızca kapıldıkları dehşet okunuyordu. Yaşarken yanlarına aldıkları son hatıraydı bakışları, alnından öpen bir adamın dudakları..."

Aşk şarkıları yazan bir adamı hayatta en sevdiği insanı döverek öldürmeye iten şey, onu sonsuza saklamak olabilir miydi?

Kurban / Uyanış

2009-05-18T12:08:00.000-07:00

"Gökler açılmakta ve büyük melek Cebrail borusunu üflemekte. Flamalı borudan yayılan yedi ana ton, yedi çizgi ile gösterilmiş. Bu emredici sert ses, insanları yeryüzünün sınırlarından kurtaran yaratıcı kelime. Boru uzun ve yorucu uğraşıların sonunun geldiğini ve yeniden uyanışın olacağını müjdelemekte. Flamanın üzerindeki haç, güçler dengesinin sembolü. Tabutlar ile başlayan ve sonra pek çok şekle bürünüp akan nehir ve havuzların sonunda varacağı kozmik zihin sıvısından oluşan denizde yüzmekte. Ana karnındaki sıvı içinden hayata gözlerini açmaktalar. Arka planda denizin ötesinde görülen karlı soğuk dağlar soyut düşüncenin tepeleri. Saati geldiğinde mezarda olan her insan onun sesini işitecek ve dirilerek doğrulacaktır. Bu; ruhun tesiri ile doğanın yeniden dirilişi, ölümdeki doğumun gizemidir. Madde tabutundan çıkan erkekler şuurüstünü, kadınlar şuuraltını, çocuklar ise yenilenmiş kişiliği göstermekte. Ruh şimdi emir ile etten kemikten giysisini giyerek insanların arasına karışacaktır. Sır numarası olan yirminin ikisi hayat gücünün maddeye girişini ve çoğalmasını anlatmakta. Güç, bilgi sahibi olana aittir. Bilgiye sahip olan ise sorumluluk almış demektir... " Tarot- Judgement kartı

Kendimden ne zaman vazgeçtiğimi hatırlamıyorum.
Ne zaman olmak istediğim kişi haline geldiğimi
Tüm sorumluluklarımı bir ormanın en metruk köşesinde,
nemli bir toprağa gömdüğümü ve hiçbir işaret bırakmadığımı ardımda.
Sonra ayaklarımı sürüyerek ve can sıkıcı bir ses çıkararak ilerlediğimi...
Tuhaf!
Ne kadar da gerçek gelmişti yüzlerine bakıp güldüğüm bedenler
Bir fiske vurduktan sonra anladım
devasa bir insan tarlasında olduğumu.
Devrilince ardı sıra, kendi ellerimle diktiğim kadınlar ve erkekler
Korkmadım!
Ellerim ve yüzüm çirkindi.
Korkaktım ama korkmadım.
Üstüme basmasınlar diye sevdim onları
Beni okşasınlar diye
Dillerini değdirsinler ıslak bedenime
Tıpkı benim her bir taşa, her bir ağaca, her bir böceğe yaptığım gibi...
yeteceğini sanmıştım.
değiştiğimde,
olacağını sanmıştım.
Her şey yeniden durgun bir suya bakmaya cesaret etmemle başladı.
Gözlerimi yumarak geçtiğim nehirde, beni duraklatan sudaki yansıman oldu.
Çok karanlık bir günün, Oneroid Psychosis'in şarkılarındaki gibi karanlık bir günün,
tam ortasında
gözlerimi açabilme cesaretini gösterdim.
-Hala gurur duyduğum bir şeydir bu kendimle-
ne diyordum?
seni ilk o zaman gördüm
bana, benden daha kararlı bakıyordun.
bende olan hiçbir şey yoktu sende
tadın, durgun bir su gibiydi
parlıyordun...
söylemiş miydim?
çok karanlık bir gündü.
hızla ayrılsam,
bu yanından kaçmak mı olurdu?
kaçırmak mı seni suyun yüzeyinden?
hızla ayrıldım...
yağmurlardan sonra didik didik olmuş bir toprağın,
müdafaasızlığı vardı üstümde
ilk defa beni yakabilirler
ilk defa yanmaya açığım
ilk defa destansı değil sıradanım
coşkulu değil,
sıradanım
sırtımdaki ağırlığın
son derece farkındayım.
-boşuna-
süründüm, sürtündüm
yosunlu kayaların en sert uçlarına,
zehirli otların en yakıcı yapraklarına,
bitki köklerinin, tıpkı bir kuyruk gibi sinsi ve ansızın,
en çelici kısımlarına
kurtulmak için hepsinden, her şeyden
senden de!
(kahkahalar)
-boşuna-
Kendimden ne zaman vazgeçtiğimi hatırlamıyorum
Ne zaman bir kabukla doğduğuma inandığımı
ve ne zaman bir bahaneyle vazgeçtiğimi bu ormandan ayrılmaktan
korkunun değişik yüzleriyle tanıştım.
güven, huzur, kaybeden dediler adına.
madem çıkamıyorum bu kirli kefenden
güzelleştirmeliyim onu kendi kendime
güçlü, iyi dediler adına.
hatırlamıyorum gerçekleri kurban ettiğim sözlerimi, günlerimi
ve beni yolumdan döndüren nicelerini
kabullenmişlik saydığım bahanelerimi...
kendi ellerimle, son derece şık bir şekilde,
uzatmadan evvel insanlara paketimi
o nehirden binlerce kez geçtim
hiçbirinde
açmadım yeniden gözlerimi...

Hadi durmayın övün beni!
daha güçlü olmaya değerim
Kulağa biraz korkutucu gelse de neticede ben, peridot yeşili bir semenderim...

Bereket Duası

2009-03-07T17:32:00.000-08:00

Ey Dionysos!

yürüdükçe ayaklarımızın altından
tomurcuklar fışkırsın, o anda çiçeklere evrilen
bolluğu müjdelesin mevsimler
cüppesinin altında, Demeter'in tavus kuşu tüyünden
dans ederken serçeler...
bağlarından, bahçelerinden ömrümüzün
en güzel nar şaraplarını sunsun Lykia
elimizdeki altından kupaları
şerefine kaldıralım bir yol;
sonsuz gençliğimizin, tutkulu hayallerimizin...
el versin bahar tanrıları
görüp de halimizi,
içtiğimizi,
çiçekli tarhlarından
geçtiğimizi
sebatın.

besle, sarhoş et, eğlendir bizi
canlılık veren özdür bir damla hayat
dilimizin tam üstünde!

Somnus / Bir sürü kum tanesi...

2009-02-05T09:09:00.000-08:00

"İnsanı sakinleştiren bu sesler, yoğun duygularıma bir ninni gibi geldi; başımı yastığa koyar koymaz üzerime bir uyku hali çöktü; uykunun gelip unutuşu kutsadığını hissettim." Mary Shelley- Frankenstein ya da Modern Prometheus

Uykumu getirir çoğu zaman
bir bardak bourbon
beyaz yatak örtüleri
-yeni yıkanmışsa tabi-
yüksek yastıklar ve
beni saran,
sıcak bir yorgan...
yumuşak bir zemine değer
gibi olurum
yatağın serinliğine rağmen
uzatınca ayaklarımı,
uykunun kıyılarına...
ve nefis bir şölene dönüşür gece,
başımda uyku perileri,
dillerinde neşeli ninnileri
göz kapaklarımın üstünde
bir sürü kum tanesi...
O uyku ki, kötü hatıraların müsebbihi
geçmişin dokunuşlarına karşı
huzurlu bir silgi,
unutturmak için
dünün nahoş izlerini.
Süzülürken kokusu hintsümbüllerinin
küçük zerreler halinde hücrelerimden içeri,
yavaş yavaş duymaz olurum
kısık sesle söylenen kelimeleri de artık
düşüncelerim alır başını gider
uykuya bırakırlar yerlerini,
loş odanın duvarlarında birikir
kum adamın varyetesi.

yenilenir,
güne
kusursuz bir uykuyla
uyanan kişi...

Labarum

2008-12-23T08:38:00.000-08:00

Tebası, Bizans Kraliçesi Theodora'nın zümrüt yeşili eteklerinin önünde saygıyla eğilir...

Deus Ex Machina

2008-12-18T08:20:00.000-08:00

Shh... Be true to yourself!

Hepimiz gerçeği çekilir hale getirmeye mecburuz. Marcel Proust, bunun içimizde yetiştirdiğimiz küçük delilikler sayesinde olacağını söyler. "Sanatın gerçeği aştığını hatırlamak önemlidir" diyen Orson Welles ise gerçeğin keskin etkisinden kaçışın bendeki karşılığına, hayatımın arkhesi yedinci sanata değinir gibidir biraz. Sinema, Harry Potter'in hep özlemini çektiği kişileri, anne ve babasını, kendisine gösteren aynasıdır. Önünde bağdaş kurup saatlerce seyreder, seyreder, seyreder... Ta ki bu eylemi bir bağımlılığa dönüşene dek! Durumun kötüye gittiğinin belirtisi de budur aslında. Çünkü Profesör Dumbledore'nin Harry Potter'e de dediği gibi; sürekli hayal kurmak ve hayal dünyasında yaşamak iyi bir şey değildir. Gerçeklerin hakikiliğinden kaçıp sinemanın yarattıklarına sığınmak, narkoz almaktan farksız olabilir kimi zaman.

Sinema bazen tatlı, nazik bir uyuşturucu gibidir, düşüşü "The End" kelime öbeğiyle birlikte gelen...

Hep yeni bir film izleme isteği kaçınılmaz olur dolayısıyla. Çünkü tüm yaşamsal kaygılar, modern hayatın dalavereleri, hayatı tırnaklarıyla kazıyan insanların onulmaz yorgunlukları "koy bir film de, neşemizi bulalım!" anlayışıyla bir anda uçar gider. Ya da fantastik dünyaların hiçbir zaman gerçek olamayacak atmosferlerinde; uzay boşluğunda kaybolup giden, amaçsızca sürüklenen bir astronot edasıyla yer almaya- kesinlikle tutunamamaya çünkü tutunacak yer yok!- çalışmak bünyeyi oyalar hatta bünyede sıcak masaj etkisi bile yaratabilir.

Öte yandan sinemanın metamorfik etkisine; kişisel yer değiştirmelerine, "gibi olma" isteğinin çekiciliğine ve karakterleriyle kıyaslamaların ayyuka çıktığı bitiş anlarına diyecek yoktur. Bu anlar; bir film biter bitmez başka bir film daha izleyip harman olma durumuna son verme çabalarına yol açar. Nasıl ki eskici dükkanlarındaki eşyalara normalde ya da yaşadığınız zaman çerçevesinde kolay kolay rastlayamayacağınızı bilir; hepsini eller, üstünüze başınıza geçirir ya da kurcalarsınız ya işte öyledir filmlerdeki karakterlerle yer değiştirmek. Bir çingene eğlencesinde dans edip keman çalmak, Tudor hanedanın bir mensubu olup kabarık eteklerle etrafta dolaşmak ya da kör bir kadın olarak yaşamaya çalışmak (bazen böyle nahoş durumlar bile macera kokar, merak uyandırır!?) ... Yeter ki bir an bile olsa kendin olmaktan uzaklaş ve hep hayalini kurduğun şey ol. Gerçek hayatın ağırlığını bir yük gibi algılayan insanın mottosudur bu. Çünkü Hermann Bahr'ın da dediği gibi: "Daha önceki hiçbir dönem, böyle bir dehşetle, bu kadar derin bir ölüm korkusuyla sarsılmamıştı. Dünya hiçbir zaman mezar kadar sessiz olmamıştı. İnsan hiç bu kadar anlamsızlaşmamış, kendini hiç bu kadar ürkek hissetmemişti. Mutluluk hiç bu kadar uzak, özgürlük bu kadar ele geçmez olmamıştı. Kulaklara acının haykırışı doluyor; insan, ruhu için ağlıyor. Çok şeye gebe olan zamanımız bir büyük ıstırap çığlığı"dır. Oysa ki "Sadece burada olabildiğiniz için, sadece istediğiniz için, sadece ve kesinlikle eğlenceli olduğu için burada olduğunuzu anlayın. Bunu bu kadar ciddiye almayın. Dünyanın yüklerini omuzlarınıza almayın" diyen bir yazı çarpar bir gün, bir yerde gözünüze, rahatlatır.

Ve sinema 21. yüzyılın zaman ilacıdır, vakte hükmetmesi ve silip süpürmesiyle süreyi. Sokaklardan daha az tehlikeli, bir ekranın koruyuculuğu altında, güvenli seks gibi.

Ya da...

Gerçeklerden daha gerçektir kimi zaman! Oyuncularıyla, minimal düzeydeki müziği ve dakikalarca süren planlarıyla... Kıvrılıp büküldüğünüz, kalbinizin kırıldığı, zarif ve esaslı bir tokmağın beyninize beyninize vurduğu sanal bir deneyimdir. Acı çektiğiniz besbellidir. İşte bu, gerçeğin şiddetidir! Hatta görsel bir araç, hayatta kalma klavuzudur bi nevi. "Dışarıdaki hayat"ın en büyük yardımcısı da, hazırlayıcısı da olabilir.

Çağımızda; damardan umutların pelteleştirdiği zombiler olmak yerine; elinde asası, gerçeği arayan gözü açık bilgeler gibi davranabilmenin gücüne vakıf olduğumuz zamanlarda... umut etmeyi terkederek, olmayarak bir daha bir başkası ya da başka bir şey gibi... Sinemanın yandaşlığında ve sinemanın düşmanlığında, bilinçli bir uykuya dalmayı kabul etmek! İster gerçek olsun, ister sahte!

It's all the same!

"Tüm zamanların en iyisiydi bu, en kötüsü de! Bilgeliğin çağıydı. Aptallığın çağıydı. İnançların dönemiydi. İnnançsızlığın da! Mevsim aydınlığın mevsimiydi. Mevsim karanlığın mevsimiydi. Umudun baharını, umutsuzluğun kışını yaşıyorduk. Her şey geleceğindi. Gelecek hiçlikti. Hepimiz cennete gidiyorduk ya da tersine cehenneme!" Charles Dickens

Balık Çağı

2008-12-18T05:36:00.000-08:00

Deniz lordlarından biri bağırdı: "Yeniden doğan nerede kaldı?"

Tüm balıklar birbirlerine endişeyle baktılar. Şimdi Poseidon'a ne cevap vereceklerdi. Büyük buluşma nihayet gerçekleşirken, yeniden doğan da nerede kalmıştı.

Okyanusa büyük bir sessizlik çökmüştü...

Bir uçurumun kenarına gelip de atlamamak olmaz. Aşağıya bakma, aşağıya bakma, aşağıya bakma!

Omurlarımdan süzülen kızıl ıslaklığın mukusumsu hissinden anlıyorum bedenimin metamorfoza girdiğini. Üstümde binlerce salyangoz dolaşıyor ve ayaklarımdan aşağıya düşüyorlar. Bir an salyongozlar için endişeleniyorum. Fakat anında rahatlayıp eğer ben hala yaşıyorsam onlar da yaşıyorlardır diyorum. Sahi ben hala yaşıyor muyum?

Yoğuşmuş bir havanın üstünde yüzer gibi ellerimi iki yana açıp ileri geri salladığımda ellerimin yerinde iki ışık huzmesi olduğunu farkediyorum. Dengemi kaybedip dibe doğru batmama sebep olan da aynı farkediş zaten. Bu, daha önce atmış olduğum kutsal bir imzanın kaotik izdüşümü... Oldukça tanıdık... Savaştığımı, yenilgilere uğradığımı hatırlıyorum.

Monad! Konuşuyor benle, direkt olarak, aracısız... Kelimelerin parlak deniz anaları gibi salındığını ve hava kabarcıkları şeklinde suyun yüzüne vurduklarını görüyorum... Kaybolmuyorlar, dönüşüyorlar... Güneşin önünde ışıldadıklarını hayal ediyorum, bana ulaşan ışık huzmesinin aydınlattığı kurtarılmış alanımda ve her bir ışıltıya dokunmak için feda edeceğim şeyleri düşünüyorum... denizin dibi soğuk ve karanlık, gittikçe soğuk ve karanlık...

"Bu, başlangıçta bir kez daha başlamak gibidir, ancak bu başlangıç bilgisiz, güçsüz, bilgeliksiz terk ettiğiniz bir başlangıç değildir" monad?

Spiraller içinden geçerek bana doğru yaklaşan beni, benim daha fazlamı, benim bütünümü algıladığımda; artık kaotik olan her şeyi elimin tersiyle itiyorum. Ellerim yeni bir farkedişle güçleniyor. Işığın, süzülüp gelse de bana bir iğne deliğinden süzülürmüş gibi, izini sürmeye başlamanın zamanıdır diyorum. Balıklardan oluşan bir dalga ayaklarımı gıdıklıyor. Neşeleniyorum...

Nehirler, ırmaklar, göller boyunca yüzüyorum... çırılçıplak ve savunmasız yüzüyorum...

Suların altında, henüz hiç kimsenin keşfetmediği dünyalar var. İşte o dünyalara derin bir dalış yapıyorum.

derin bir nefes, derinden bir nefes daha!

Kocaman, kalabalık bir konsül toplantısının ortasına düşüyorum. Düşmenin acısı kayıp. Hissizleşmek mi? Bedensizleşmek mi? Sınırlamaların üstümden kalkması, bedenimi saran altın bir kordonun tezahüründe bambaşka bir boyut bu!

Beni bekleyen anne ve babamla birleşiyorum... küçük salınımlarla içinden çıktığım yumurta, su kabarcıklarına dönüşüyor ve ben tüm deniz varlıklarını selamlıyorum;

tamamen alçakgönüllü bir tanrıça edasıyla...

Aqua Vitae

2008-08-21T12:47:00.001-07:00

Ben en çok ne zamanlar severim seni?
Grenli, siyah beyaz fotoğrafların içe kapanıklığında
belli belirsiz bir neşeyle yüzümde
kadın saçlarını kuruluyorken
ve adam uzanmışken kül rengi bir şilteye

Ben en çok ne zamanlar severim seni?
bir Pazar sabahı
henüz sulanmış fesleğenlerin odaya dolan ılık kokusunda
elimden düşürmediğim kitabımın
"Mrs. Dalloway said she would buy the flowers herself."
diye başlayan ilk satırında
bir bardak filtre kahve, bademli tabi ki,
çekiyorken canım
ve üşeniyorken mutfağa gitmeye

Ben en çok ne zamanlar severim seni?
beyaz, upuzun bir inci kolyenin
köprücük kemiğime temasında
patetik dizilişinde yer yer,
kaçıp saklandığım göl kenarında
gündüz düşlerim bekler
ve akşama doğru ulu bir rüzgar eserken
nakışlı kocaman şapkama rağmen
senin için saçlarımı kestiğimi,
gerek görmem gizlemeye

Ben en çok ne zamanlar severim seni?
parmaklarımı simsiyah yaparken kara kalemim
hep çizdiğim kız resimlerinden bir tane daha
arkada şarkımız, kan sonadı
ağlanır mı deme hiç
ağlarken
filmdeki mağrur kadın
beni yeter susturmaya
bir tabak pudingi kıyamam atmaya

Ben en çok ne zamanlar severim seni,
maskları sevdiğim gibi?

Kuştüyü Miti

2008-07-18T06:21:00.000-07:00

"Onunlayken kendimi seviyorum" dedi sarmaşık kadın, ayak bileklerinden süzülen buzlu nektarlara aldırmadan -aşıkane aforizma-

Bir yaz gecesi rüyası kaplıyor başımdan yukarıları
Aheste aheste geçiyor zaman
kedi uykusu gibi
her şey böyle uysal kalsa ya da doymamış...
Ayaklarımı aşağıya sarkıttığım
yosun liflerinden yapılma bir gökadada
düş(kün) suya, inceliğe, aşka
Garantici mi? Asla!
teklifsiz, gelişigüzel...
burada, inzivadayım ben
ve yalnızca uyuşuk rüzgargülleri anlar dilimden
yaz vaktinin likit aylaklığında
Yendri'nin "zaten ölü" sesinde
beni bırak!
Yeğin kalayım
ağlayayım, kuruyayım
rafine deniz tuzları biriktireyim içimde...
minik ellerim var benim
kibrit kollarım
sana gelirken topuz yaptığım
kızıl peri saçlarım...
"Im the glass you break to touch but you never want me much"...
eteklerimi sürüye sürüye gitsem mi?
ya örümcek ağları bulaşırsa
kontesin üstüne başına?
ne kadar özgürse o kadar güçsüzdür
soğuk mu tenim?
robot kızkardeşim gibi
kayıp ve saldırgan mıyım yoksa?
çıplak ayaklarımı gıdıklasa da
muzır kum taneleri.
bir sonbahar hüznü dolduruyor içimi
sarmaşıklı taş kuyunun ağzından
aşağılara iner gibi.
aldırmıyorum...
bolluk kaplasa her yeri
ellerimde Dionysos'un kil testisi
bağ bozumu mayhoşluğunda
uzansam asma salıncağıma
Orfeusçu bir gamsızlıkla
asla var olmamış koyunların
asla var olmamış köprücük kemiklerine
bilge kralları yazsam, yazsam, yazsam...
sonra bir banyo dolusu botanik bahçesi
yanardöner yapraklı otlar
billurdan bir küvet
ve suyun altında mırıldanılan şarkı sözleri
"think you're giving but you're taking my life away,
i love you/ i hate you"
saydam, yarı saydam, bulanık
dönüşse...
parmak uçları buruşana dek kontesin
su kurbağalarını öpse, öpse, öpse...
ıslak, yapışkan, pullu
her geçişinde ruh eşi(ği)nden
"zehrin kalorisi yoktur"
diye seslense
bu, yanıtı olsa büyücülerine
yosun kaplı kraliyetinin
uyanık, korkusuz ve serüvencidir çünkü
hayat masal mıdır biraz da?

Sakat Yazılar (Mayıs Sıkıntısı)

2008-05-06T16:22:00.000-07:00

"...Bak bu aramızda kalsın ama sanırım çantayı ben bıraktım alsınlar diye. Bunu itiraf edince çok rahatladım çünkü içinden telefonumu aldım ve cebime koydum ve bir an gerisini boşver dedim. Çantama bağımlıydım ve bağımlılık bağlayıcı bir şeydir bilirsin. Notlar vs beni hapsetmişti. Kimliğim, makyaj malzemelerim... O hapisten bilinçlice çıkamayınca bilinçaltım bu oyunu oynadı. Evet ve en az zararla bi ders verdim kendime. Bu durum sanki evrenin ilahi bir oyunu, bir nevi şakası gibiydi..."

Bir haftadır dışarı çıkmıyorum. Sadece arada bir annemle alışverişe gidiyoruz. Annemin hep yaptığı bir şey bu. Artık biz evde yokken zamanını nasıl geçirdiğini biliyorum.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Bir süredir yalnızca The Gutter Twins dinliyorum. Evde, sokakta..."dayan, bütün acılar sona erecek" diyor All Misery Flowers'te..Geceleri, arkadaşlarımın benim için bi cafeden aşırdıkları kocaman mumu yakıp durmadan bunu dinliyorum. Bir şarkıyı üst üste bilmem kaç kere dinlemek!

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Kafamda kepim, ayağımda eşofmanımla yürürken oldukça asosyal hissediyorum. Sokaktaki herhangi biri gibiyim. Hiçbir zaman daha fazlası olmadım zaten.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Cumartesi akşamından sonra Taxim'den tiksineceğimi düşünürken ertesi gün annemle emniyete gitmek zorunda kalınca bu durumu aşabildim. Şimdi eskisi kadar korkmuyorum. Fakat kendime güvenmediğim bir gerçek. Şimdi eskisi kadar kötü de hissetmiyorum. Sanki "aldatılmış" gibi değilim artık. Yine de Taxim bir süre keyif almak için gideceğim bir yer olmayacak.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

İş aramaya devam ediyorum. İş görüşmeleri için makyaj yapıp süslenmek dışında sıradanım. O geceden sonra yitirdiğim şeyler arasında bu da vardı: tıpkı bir mumya gibi, güzellik adına maskelenmek!

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Evet o trident yine imdadıma yetişti! Kitap, müzik ve sinema

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Akira Kurosawa'nın Kurbağa Yağı Satıcısı'nı okuyorum. Akira, hayatının dönemecinde olduğu ve bir karar vermek zorunda kaldığı yaşı 26 olarak belirtmiş. Çok sevdiği ve kendisi ne kadar ayçiçekleri kadar neşe doluysa onun da bir o kadar karamsar olduğunu söylediği ağabeyi ise 27 yaşında intihar etmiş.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Üst üste bir sürü güzel film izledim. Akşam üstü evden çıkıp vcd'ciye gitmek, eve dönerken de diet kola ve çilek almak bu aralar en sevdiğim aktivite. Bir de annemle daha çok zaman geçirdiğim için mutluyum. Tanıdığım tek gerçek savaşçı. Bir kocaya, bir ülkeye, bir sisteme, bir bedene karşı savaşıyor.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

V For Vendetta'da Evey'in yaşama korkusunu yenmek için V'nin ona yapay bir hapishane hazırlayıp onun elinden her şeyini aldığı sahneyi hatırladım. Sanırım bu olay evrenin bana oynadığı, az zararlı, bir oyundu.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Cumartesi günü öğle güneşinde İstiklal'de dolaşırken bir arkadaşıma rastladığım geldi aklıma. Bana "hayatın anlamı ne" diye sormuştu. Aklıma gelen ilk cevap öylesine söylediğim "anlamsızlıktır"dı. Akşam eve yalnızca cebimdeki telefonum ve kafamdaki gözlükle dönerken aklımdan geçen kelime de aynen buydu!

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Artık liste tutmadığımı farkettim. Durmadan notlar almanın alışkanlığa iten, tembelleştiren etkisine teslim olmamaya kararlıyım. Tüm anılar insanlarda saklıdır, eşyalarda değil. Hayatın sürprizleri olmazsa, insanların iradeleri olmazsa çok sıkıcılaşırdı her şey. Hatta her şeyi gerçekleştirme gücüm olduğunu kabul etseydim muhtemelen hiçbir şey yapmazdım. Anlamsızlık!

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Bilincin zorlamalarına karşı iradenin açık verdiği bir nokta illa ki var. Benim çantamı koltuğa atıp arkamı bile dönmeden yürüyüşümde aklımdaki "boşver" kelimesinin etkisi ilk kızgınlığımın sebebiydi. Kızmam gerekiyordu çünkü. İçten içe rahatladığımı ise kimselere söyleyemezdim. Ben bile şimdi görüyorum.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Bir keresinde bir arkadaşımın özetle belirtmiş olduğu gibi "bu da böyle bir dönem işte"

These Hard Times (Wizard Times)

2008-05-05T11:41:00.001-07:00

1. Perde

Yağmurlu bir bahar akşamı
hafif yalpalayarak yürüyen
tepeden tırnağa siyahlar giymiş bir kadın
var
elinde çantası
yok
"makyajsız, kimliksiz, mülksüz"
gri şehrin en özgür yoksulluğunda
yürüyor...
akıl defteri, parfümü, göz altı kapatıcısı, nüfus cüzdanı
olmadan yürüyor...
Japon efsanelerindeki siyah hayaletler gibi
Goya'nın eskizlerindeki karaltılar gibi
"nedensiz, anlamsız, alışkın olmadığı şekilde"
yürüyor...
"Before Night Falls"ın itici çocuğu
Reinaldo Arenas'ın dizelerindeki gibi
sokak lambasının ışığını
en keskin haliyle algılayacak kadar kendinde
havanın kokusunu, ayaklarının altında ezilen Arnavut kaldırımlarını
hissedecek kadar derişik
yürüyor...
gölgesinin ahesteliği
vücudunun düş popu
karanlığın ince sesi varken kulaklarında
Claire Voyant'ın Twenty Four Years'ini mırıldanıyor.
geceleri evinin yolunu bulamayan rakı sarhoşları gibi
yürüyor...

Koro:

"kaybolmayacak kendinden başka hiçbir şey,
boşluğun siyah esiri gözden yitse de"

2. Perde

Bir kadının çantası
hangi anlamların madde halindeki suretidir?
Annaresli Shevek'in Odocu kuramları gibi
kadının hayat fezlekesi
merhum mefhumu
"manasızlık"
bu kadar aşikarken gün gibi
düşünüyor...
yatağında sere serpe uzanmış yatan bir kadın
var
elinde çantası
yok
"tarihsiz, belirsiz, amaçsız"
hafifliğinin mest eden doruklarında
düşünüyor...
talihsizliğinin dramatikliğiyle alay eden antik bir peplum kahramanı gibi
birbirine bağlı iki değişkenin ters orantısı/ters ilişkisi gibi
aklını yitirdikçe kalbine yaklaşıyor...
"kontrolsüz, plansız, varsayımsız"
seradaki mutemetlik saksı çiçekleri gibi
alçakgönüllü pencere önü çuhası gibi
düşünüyor...

Koro:

"Listelerle zümreleştirilmiş zihnin, yasa boşluğundan yararlanır kalbi ve dönebilmek için sokaklarda oynayan kızların arasına, atıverir çantasını omuzlarından boşluğa!"

Avrupa Notları

2008-02-22T08:13:00.000-08:00

Brüksel: Duvarları ayna kaplı otel odası, çikolata çeşmesi/terlemiş dudaklar, uykusuzluk, gece boyu seyredaldıran St Michel'in sarımtırak ışıkları, Flemenkçe ya da Fransızca bir fısıltıda, "hep kalmak istiyorum/hiç gitmek istemiyorum" der gibi gözlerim.

Bruges: Yaldız işlemeli minicik evlerin gölgeleri ya da butik dükkanlardan yayılan çikolata kokusu, su kanallarına vuruyor öğle mahmurluğu, dantel sevdalarında şehrin, bir dal Ziganov tüttürüyorum.

Paris: Sıcak kruvasanlar, atıştırmalık baguette'ler, kremalı sabah kahvaltısı, Champs Elysees'i arşınlatan parfume kokusu, Eiffel'in simli gece seyrinde Madame Frau Doll'un creme brullee a la vanille takıntısı, Notre Dam de Paris'ten sarkan edepsiz bir gargoyle ya da Opera De Paris'te yaşayan serial bir phantom, Moulin Rouge kadınlarının sızlayan topukları, Louvre'nin Milo Venüsü, Psyche ve Cupid'i terütaze aşkın, heyecanı adımlarca öteden hissedilen, sanat karşısındaki coşkuyla ödüllendiren Winged Victory of Samothrace, "Bordeaux şarabı yanında bir parça fromage'yle ikram edilirse güzeldir" der Parisien, bonne jour monsieur, au revoir mon amour!

Lüksemburg: Köprünün altından sızan sis, şehre kilometrelerce uzaklıkta bir Merkür, küvet dolusu banyo köpüğü, sızlayan kemiklerin valsi, sabah çiyi, alacakaranlığa kadar öter Minerva'nın baykuşu.

Köln: Ballı Berliner pastası, kömür isine belenmiş siyah gotik katedral, alelacele yapılan siyah göz makyajı, koca taşlı ucuz aşk yüzüğü.

Amsterdam: Dam'daki pantomime'ci, Red Light sakini hanımlar, afrodizyağı bol Shiatsu The Garden Of Love losyonları, bir paket çikolata tüpü ve at kılı fırçası, isterim ki sırtını süslesin şiirlerim, joint dumanında trigonal masa ayini, The Amsterdam Dungeon'da ruh teslim töreni, hazır mı sex shop outletten Frau Doll'un incili jartiyeri?, akşamüstü alınan dil altı mor peppermint'ler.

Kıymetli Kalkedon

2008-02-04T12:10:00.000-08:00

Absorbe edici, topaklaşmış bordo kil
yutağında birikir kızın;
hayal kırıklıklarında,
soru sorulduğunda ona
ya da anlaşılamadığında.
Terleyip soğur,
kırılıp çatlar,
yılantaşına bular
peri masallarını.
O halde,
gidip derhal,
bir tutam karaçalı toplamalı
arka bahçesinden deniz kabuğu evin
yeraltı yaratıklarına verilmek üzere.
"sakin, güvenli, dengeli olmalı"
plutonyumla ovalar vücudunu,
su kürüyle
ve kurutulmuş sebzelerle defneder
elektrik mavisi sabahın
cam göbeğine...

Mould of Waking Up

2008-01-18T13:05:00.000-08:00

Ark

Üstümde ince, tülbentsi bir sineklik
uyanıyorum şeffaf güne
başucumda bir Aslanlı Meryem ikonası yükseliyor
içiçe burkulan düş zamanları
sıcak yatak tembelliği
hissetmenin rafine esrikliğinde kıpırdanıyor
içimden güvenli aşağılara...

Dark

Ağır, korkak bir karaltı oluyor duvarlarda biriken sisler
isteksizliğin ağulu tepkisizliğinde
hayallerin karosiyahı
aşıyor beni mani(dar) yalnızlığıma
derimde Gargoyle'ler dansediyor
ürküyorum çocukça...

Tufa of Waking Up

2008-01-12T17:17:00.000-08:00

Hiç taramak gelmiyorsa içinden

saçlarını
Venüs kadının
bir parça pralin
köpüklü bir banyo...
ama hayır!
canı istemiyorsa dışarı çıkmayı
ya da konuşmayı telefonda
gerek yok
bir kot, bir şaldan fazlasına
yüzündeki ağır makyaja
ne de fildişi aynalara
oysa yenilenir Venüs kadın,
içinde aşk geçen
kısa romanslarla...

Trans, Pandül ve Manyetik Yakınlaşmalar

2008-01-05T13:56:00.000-08:00

"jeepers creepers, where´d you get those peepers?
jeepers creepers, where´d you get those eyes?
gosh all git-up, how´d you get so lit up? gosh all git up, how´d it get that size?
golly gee, when you turn those heaters on, woe is me, got to put my cheaters on.
jeepers creepers, where´d you get those peepers?
oh those weepers, how they hypnotize!
where´d you get those eyes?"

Gecenin safir sessizliği
içinde kırılıyorsa
henüz gidilecek vahaların
vaadedilmiş toprakların
varsa
nar şarapların nafile
ne de uyku gözlüklerin
akıyorken gözlerinden
sımsıcak
ipekten
bir uyku

Ötüşlerini dinlersin bataklık kuşlarının
perdelerine dolanan
morfelere dönüşür
sisli bir gecede
uykunun tezahürleri
Sandman'in ülkesi
yaklaştıkça
sabah olmak bilmez
oysa yeterdi
sevgilinin saçlarını okşayan elleri
hipnotize ederdi
olsaydı yanında..

Ölü/ Canlı Bedenler

2008-01-03T18:07:00.000-08:00

Porselen bedenimi esir almasaydı
günahkar meseller,
sana doğru akardım hiçliğimle
ve beni ıslah et isterdim
yaban otlarını kesermiş gibi vitraydan bir orakla!
arzu ettiğin gibi,
Moulin Rouge kadını.
tenha kalbinde,
közlenmiş bileklerinde
mentol kokusu...
oysa
ben
yalnızca
sana adamak isterdim kendimi...
la dolce vita!

Salem/ Ayasofya

2008-01-03T16:32:00.000-08:00

Aramice yazılmış zahiri bir endüljans kağıdının üstünde
mermer tenli Kirke
fütursuzca uzanmış yatıyor
dönüştürmek için her şeyi kendine
ardında perispriye tapan kurbanlar bırakarak
pandemi ya da histeri
kara veba, bitter çikolata
bir parça gül lokumum olsa
dudaklarına sürsem
sert bir iç çekişle fırlatıp atar mıydı o beni?
enjekte edilmiş anestezik muhteviyatıma doğru...
dönüşüyorum.
kumdan parmaklarını dola boynuma, boynuma, boynuma
yırtık izleri oluşsun
kübik göğüs uçlarımda, tam sevdiğim gibi
gözlerinde zaman öncesi, amber bir havra!
bir kızın "ay" ayrılışları
tavında pembeleşen zirkonyumlar
küllü bir hava, siyah sigara, Elend
ve değişen iklimleri Mezopotamya'nın
kıştan yaza, yazdan kışa, tatlı ekşi...
papirüs bir bakışla iğde ağacının altındaki tül etekli kıza
henüz terketmemişken tarla ardıç kuşu onu
defalarca...
göz kırpıyor başaktan sarıya, sarıdan başağa, mat...
yanınca buharlaşmıyor korkulukların sıcak teni!